இதற்குப் பல காரணங்கள் இருந்தாலும், ஈரானின் புவியியல் அமைப்பு ஒரு இயற்கையான கோட்டையைப் போலச் செயல்படுவது மிக முக்கியமான காரணமாகும்.
ஈரான் என்பது ஈராக் போன்ற சமவெளிப் பரப்பு கொண்ட நாடு அல்ல; அது இயற்கையிலேயே ஒரு தற்காப்புக் கோட்டையாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
ஈரானின் மேற்கு மற்றும் தென்மேற்கு எல்லைகள் முழுவதும் சக்ரோஸ் (Zagros) மலைத்தொடரால் சூழப்பட்டுள்ளன. ஈராக் மற்றும் துருக்கியின் எல்லை நெடுகிலும் நீண்டு கிடக்கும் இந்த மலைப்பகுதி கடினமான பாறைகளையும், மிக உயரமான சிகரங்களையும் கொண்டது.
இந்த மலைகளில் உள்ள குறுகிய பாதைகள் எதிரிப் படைகளை எளிதாக முடக்கி, பதுங்கித் தாக்குவதற்கு (Ambush) ஈரானியப் படைக்குச் சாதகமாக அமையும்.
1980-ல் ஈராக், ஈரானின் எண்ணெய் வளமிக்க குசெஸ்தான் மாகாணத்தைக் கைப்பற்ற முயன்றது. தொடக்கத்தில் சில முன்னேற்றங்கள் இருந்தாலும், சக்ரோஸ் மலைகளைத் தாண்டி முன்னேற முடியாமல் எட்டு ஆண்டுகள் போர் நீடித்தது.
இறுதியில் எந்த முடிவும் இன்றி போர் முடிவுக்கு வந்தது. இந்த மலைகள் பெரும் படைகளை நகர விடாமல் முடக்கிவிடும் ஆற்றல் கொண்டவை.
ஈரானின் வடக்குப் பகுதியில் காஸ்பியன் கடலை ஒட்டி அல்போர்ஸ் (Alborz) மலைத்தொடர் அமைந்துள்ளது. இது வடக்கிலிருந்து ஒரு வெளிநாட்டுப் படை தரைவழியாக ஊடுருவுவதை கிட்டத்தட்டச் சாத்தியமற்றதாக மாற்றுகிறது.
ஒருவேளை ஒரு வெளிநாட்டுப் படை மலைத்தொடர்களைத் தாண்டி ஈரானின் மையப்பகுதிக்குள் நுழைந்தாலும், அங்கு அவர்களுக்குக் காத்திருப்பது கொடூரமான பாலைவனங்கள். குறிப்பாக லூட் பாலைவனம் (Lut Desert) உலகின் வெப்பமான இடங்களில் ஒன்று.
இங்கு வெப்பநிலை 70°C வரை உயரும்.
இத்தகைய அதீத வெப்பம் நவீன போர் வாகனங்களைப் பழுதாக்கும், விநியோகச் சங்கிலியை (Supply lines) துண்டிக்கும், வீரர்களைக் கடுமையாகச் சோர்வடையச் செய்யும்.
ஈரானின் புவியியல் அமைப்பு அதற்கு ஒரு இயற்கைக் கோட்டையை வழங்குகிறது என்றால், அதன் ராணுவக் கட்டமைப்பு அந்த கோட்டையை மேலும் வலிமையாக்குகிறது.
மத்திய கிழக்கிலேயே மிகப்பெரிய மற்றும் மிகவும் மாறுபட்ட ஏவுகணை கையிருப்பை ஈரான் கொண்டுள்ளது.
ஈரானிடம் உள்ள Shahab-3, Khorramshahr போன்ற ஏவுகணைகள் 2,000 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள இலக்குகளைத் துல்லியமாகத் தாக்கும் திறன் கொண்டவை.
அமெரிக்கப் படைகள் ஈரானின் எல்லையை நெருங்கும் முன்பே, கடலில் உள்ள கப்பல்கள் மற்றும் பிராந்தியத்தில் உள்ள தளங்கள் இந்த ஏவுகணைகளின் இலக்காக மாறும்.
அமெரிக்கா போன்ற ஒரு வல்லரசை நேருக்கு நேர் மோதுவதை விட, ஈரான் "சமச்சீரற்ற போர்முறை" எனும் உத்தியைக் கையாள்கிறது.
ஈரானிய புரட்சிகர காவல்படை (IRGC) என்பது வழக்கமான ராணுவத்தைப் போலச் செயல்படாமல், கொரில்லா போர்முறை மற்றும் மறைமுகத் தாக்குதல்களில் கைதேர்ந்தது.
அமெரிக்காவிடம் நவீனத் தொழில்நுட்பம் மற்றும் வான்வழி ஆதிக்கம் இருந்தாலும், ஈரான் போன்ற ஒரு மலைப்பாங்கான நாட்டில் தரைப்படையை நிலைநிறுத்துவது என்பது "வியட்நாம் போர்" அல்லது "ஆப்கானிஸ்தான் போர்" போன்ற ஒரு நீண்ட கால மற்றும் முடிவில்லாத போராட்டமாகவே முடியும்.
ஈரானின் நிலப்பரப்பு, அதன் மக்கள் தொகை மற்றும் நவீன ஏவுகணை பலம் ஆகியவற்றைத் தாண்டி ஒரு வெற்றியைப் பெறுவது என்பது எந்தவொரு வல்லரசுக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய சவாலாக அமையப் போகின்றது.
அமெரிக்கா தனது தரைப்படையை ஈரானுக்குள் அனுப்பினால், அது ஈரானிய ராணுவத்துடன் மட்டுமல்லாமல், அந்த நாட்டின் புவியியலோடும் (Geography) போரிட வேண்டியிருக்கும்.
வரலாறு நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம் என்னவென்றால், இயற்கையோடு மோதிய வல்லரசுகள் எப்போதும் பெரும் பின்னடைவையே சந்தித்துள்ளன.
முகிந்தன் துரைராஜசிங்கம்
