சுமார் 60 ஈரானியக் கப்பல்கள் மற்றும் 30 ஏனைய சிறிய ரகப் படகுகள் இந்தத் தாக்குதல்களில் சேதமடைந்துள்ளன அல்லது முழுமையாக அழிக்கப்பட்டுள்ளதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.
அத்துடன் ஈரானிய இராணுவ மையங்கள், ஆயுத உற்பத்தி நிலையங்கள் மற்றும் பெலிஸ்டிக் ஏவுகணை மையங்கள், நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் மற்றும் வான் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் என்பனவற்றையும் இலக்கு வைத்து இந்த தாக்குதல் நடத்தப்பட்டுள்ளதாக அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.நான் சோர்வாக போனை எடுத்தேன்.
அது என் தங்கை. அவள் அழுது கொண்டிருக்கிறாள், பேச முடியவில்லை. என் இதயம் ஆயிரம் துண்டுகளாக உடைகிறது. பல நாட்களாக அவளைப் பார்க்கவில்லை. நான் சிறையில் இருந்து விடுதலையானபோது, அவள் எங்கள் தாயாரை கவனித்துக் கொள்ள வேறு நகரத்திற்குச் சென்றிருந்தாள்.
அவள் பிறந்தநாளில் திரும்பி வந்தாள். ஆனால் பின்னர் போர் தொடங்கியது, நாங்கள் தெஹ்ரானில் இரண்டு வெவ்வேறு வீடுகளில் பிரிந்திருந்தோம்.
அவள் என்னை விட மிகவும் இளையவள், ஆனாலும் நான் எங்காவது பாதுகாப்பாக இருக்கவும், மீண்டும் கைது செய்யப்படுவதைத் தவிர்க்கவும் என் மகனைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை அவள் ஏற்றுக்கொண்டாள். நான் எவ்வளவு நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன் என்பதை அவளுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்.
என் இதயம் கொந்தளிப்பில் உள்ளது: வீட்டில் ஏதோ பயங்கரமான சம்பவம் நடந்திருப்பதாகவும், அதை அவளால் சொல்ல முடியவில்லை என்றும் நினைத்தேன்.
இப்போது நமக்கு வீடு இல்லாவிட்டாலும், உயிருடன் இருப்பதுதான் முக்கியம் என்று நான் அவளிடம் சொல்கிறேன்.
அவள் அழுது கொண்டே சொல்கிறாள்: "எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் குண்டுவெடிப்பில் சிக்கினார் .
அவர் போய்விட்டார்."
ஒரு கணம் நான் எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரரை கற்பனை செய்து பார்க்கிறேன். என்னைப் போலவே, அவரும் சிகரெட் புகைத்தார். அவர் பால்கனியில் புகைபிடிக்க இருந்திருக்க வேண்டும். அல்லது, பலரைப் போலவே, அவர் ட்ரோன்களைப் பார்த்து அவை எந்த திசையில் பறக்கின்றன என்பதைப் பார்க்கச் சென்றிருக்கலாம்.
ஒருவேளை அவர் ஒரு நாட்டையும் ஒரு மக்களையும் அழிக்க அழுவதற்காக அங்கு சென்றிருக்கலாம். ஒருவேளை அவர் தனது இரண்டு குழந்தைகளையும் பாதுகாப்பான நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல பெட்ரோல் எங்கே கண்டுபிடிப்பது என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
நான் கத்தக்கூடிய ஒரு பாலைவனத்தில் இருந்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். நான் விரும்பும் அளவுக்கு சத்தமாக அழக்கூடிய இடத்தில். ஜனவரியில் போராட்டக்காரர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட பிறகு நான் கடைசியாக அழுதேன்.
உலகில் உள்ள மற்ற எல்லா இடங்களையும் போலல்லாமல், இங்கே ஏன் சாதாரண மக்களைப் போல அழ முடியாது? புதிய வலி கூட நம்மை அசைக்க முடியாத அளவுக்கு நாம் ஏன் இவ்வளவு துன்பங்களை அனுபவித்திருக்கிறோம்?
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக